به گزارش پایگاه خبری «راه‌آرمان»؛ مبینا ملکی در یادداشتی نوشت: با فرا رسیدن ماه مبارک رمضان، بار دیگر نسیمی روح‌افزا از دیار ایمان و صفا بر دل‌های مؤمنان می‌وزد؛ نسیمی که بوی رحمت الهی می‌دهد و قلوب خسته از گردوغبار روزمرگی را به شست‌وشوی معنویت فرا می‌خواند.

رمضان، ماهی است که در آن روزه‌داری نه تنها پرهیز از خوردن و آشامیدن است، بلکه تمرینی برای خویشتن‌داری، بیداری وجدان و بازسازی روح به شمار می‌آید.  

 

در این ماه، مؤمن به میهمانی خدا دعوت شده است؛ میهمانی‌ای بی‌مانند که میزبان آن خالق هستی است و ضیافتش رحمت و مغفرت.

شب‌ها، هنگامی که صدای اذان مغرب در کوچه‌ها می‌پیچد، لحظه‌ای است که بندگان از روزی دیگر از تمرین صبر و تقوا سربلند بیرون آمده‌اند.

سفره‌های ساده‌ افطار، یادآور برابری انسان‌ها و پیوند دوباره دل‌هاست؛ همان جایی که ثروتمند در کنار نیازمند می‌نشیند و طعم نان را با طعم محبت درمی‌آمیزد.

 

رمضان، ماه قرآن است؛ ماهی که آیات نور بر قلب پیامبر نازل شد تا جهان را از تاریکی جهل و بی‌عدالتی نجات دهد. قرائت قرآن در این ماه تنها خواندن واژه‌ها نیست، بلکه نشستن در برابر آینه‌ای است که انسان را به درون خویش می‌برد. هر آیه، چراغی است بر مسیر زندگی؛ و هر تدبر، گامی است به سوی فهمی تازه از معنا و حقیقت هستی.

 

یکی از ارزشمندترین جلوه‌های رمضان، بازگشت به خویشتن و بازنگری در مسیر زندگی است. روزه، انسان را از روزمرگی می‌رهاند و به تفکر در معنای بودن و زیستن وامی‌دارد. در سایه‌ی گرسنگی و تشنگیِ ارادی، دل انسان نرم می‌شود و چشمش بیناتر از همیشه، دردِ دیگران را می‌بیند.

همین احساس همدلی است که جامعه را زنده نگه می‌دارد و انسان را از دنیای فردگرایی به پهنه‌ی محبت و مسئولیت اجتماعی می‌کشاند.

 

روزهای رمضان، با تمام گرما و تشنگی‌اش، با حال و هوایی متفاوت سپری می‌شوند. هر طلوع آفتاب، یادآور عهدی تازه است میان انسان و پروردگارش؛ عهدی بر پرهیز از گناه، گفتار پاک، نگاه مهربان و دستی گشوده برای کمک به دیگران.

شب‌های آن نیز نورباران از حضور خداوند است؛ به‌ویژه در لیالی قدر که قلم تقدیر رقم می‌خورد و دل‌ها در جست‌وجوی بخشایش، از زمین تا آسمان پر می‌کشند.

 

رمضان، فرصتی است برای احیای دل‌های خاموش و بازگشت به سرچشمه ایمان. در روزگاری که سرعت زندگی، ما را از تامل در معنا دور کرده است، این ماه همچون مکثی در میانه هیاهوست؛ مکثی برای شنیدن نجواهای دل، برای اندیشیدن به هدف، برای شستن غبار از روح.  

 

آری، با آمدن ماه خدا، نوری تازه در جهان می‌تابد. اگر گوش دل بسپاری، صدای دعوتی را خواهی شنید که تو را به پاکی و آرامش می‌خواند.

بیاییم این ماه را آغازی بدانیم برای بازسازی درون، احوال‌پرس دل‌ها و احیای محبت در میان خویشان و دوستان. رمضان، نه ماه رهایی از غذا، که ماه آزادی از غفلت است؛ ماهی که پایانش عید فطر است، جشن پیروزی انسان بر نفس.

 

در این ماهی که سراسر فضیلت و معنویت است، به یاد کسانی باشیم که شاید در زمین نیازمند هستند اما آسمان به نام آن‌هاست.

بیاموزیم دستگیری را، و دستمان را به سوی افرادی دراز کنیم که دست یاری به سمت‌مان گرفتند.

رمضان، ماه بندگی و عشق‌ورزیدن به خداوند است، ماهی برای خلوت کردن و اوج گرفتن در آسمان معنویت، رمضان بهار قرآنی است که انتهایش به عید بندگی و رهایی نفس از اسارت دنیاست.

انتهای خبر/ زارعی