ورزش، بهعنوان یکی از مهمترین عرصههای رشد جسمی، روحی و اجتماعی، نقشی اساسی در سلامت جامعه دارد. بااینحال، بسیاری از ورزشکاران، بهویژه در شهرهای کوچک و مناطق کمبرخوردار، از ابتداییترین امکانات و حمایتها محروماند. سالنهای ورزشی فرسوده، کمبود زمینهای تمرین، نبود تجهیزات استاندارد و فقدان مربیان متخصص، تنها بخشی از چالشهایی است که مسیر رشد استعدادها را ناهموار کرده است.
از سوی دیگر، ورزشکاران فعال در رشتههای قهرمانی نیز با مشکلات معیشتی و نبود پشتوانه مالی مواجهاند. درحالیکه قهرمانان ورزشی میتوانند الگوی نسل جوان و سفیران فرهنگ و امید باشند، بسیاری از آنان برای تأمین هزینههای تمرین، تغذیه و درمان آسیبها با دشواریهای فراوان روبهرو هستند. بیمه ناکافی ورزشکاران، نبود قراردادهای شفاف، و عدم ثبات در مدیریتهای ورزشی، انگیزهٔ آنان را تضعیف کرده است.
هفته تربیتبدنی فرصتیست تا نگاه مسئولان و مردم دوباره به سمت نقش اجتماعی ورزش جلب شود؛ نقشی که فقط به مدالآوری خلاصه نمیشود، بلکه در ترویج اخلاق، همدلی، روحیهٔ تلاش و تابآوری نمود پیدا میکند. ورزش، زبان مشترک نسلهاست و میتواند پلی باشد میان نسل جوان و ارزشهای اصیل انسانی.
بااینحال، تحقق چنین جایگاهی نیازمند نگاهی عمیقتر و برنامهریزی بلندمدت است. امروز، توسعهٔ ورزش همگانی و قهرمانی باید همزمان پیش برود. از یک سو، باید شرایطی فراهم شود تا مردم در هر سن و جنسیتی بتوانند به ورزش بهعنوان یک سبک زندگی دسترسی داشته باشند؛ و از سوی دیگر، استعدادهای ورزشی در مدارس و باشگاهها شناسایی و حمایت شوند تا سرمایههای انسانی کشور از میان بیتوجهی هدر نروند.
یکی دیگر از دغدغههای مهم، جایگاه بانوان ورزشکار است. در سالهای اخیر، دختران ایرانی در عرصههای گوناگون ورزشی افتخارات زیادی کسب کردهاند، اما هنوز با چالشهای فرهنگی، کمبود امکانات و نگاههای محدودکننده مواجهاند. حمایت از ورزش بانوان، نهتنها به ارتقای سلامت زنان جامعه کمک میکند، بلکه گامی مؤثر در مسیر عدالت اجتماعی و بهرهگیری از نیمی از ظرفیتهای کشور است.
در کنار همه این مسائل، باید به موضوع فرهنگسازی ورزشی نیز توجه جدی شود. متأسفانه در برخی بخشها، ورزش هنوز به چشم تفریحی تجملی یا امری جانبی نگریسته میشود. درحالیکه اگر در مدارس، دانشگاهها و خانوادهها فرهنگ ورزش نهادینه شود، میتوان انتظار جامعهای سالمتر، بانشاطتر و پویاتر داشت.
هفته تربیتبدنی باید از شکل نمادین خارج شود و به فرصتی واقعی برای گفتوگو، تصمیمسازی و اقدام تبدیل گردد. تجلیل از ورزشکاران، برگزاری جشنوارهها و همایشها کار ارزشمندی است، اما اگر در پایان این هفته، تغییر ملموسی در سیاستگذاری، بودجهریزی و حمایت از ورزشکاران رخ ندهد، همه چیز در حد شعار باقی میماند.
ورزش، نبض تپندهٔ جامعه است؛ هر ضربهٔ این نبض، با تلاش ورزشکاران و امید مردم زنده میماند. پس بیایید در هفته تربیتبدنی، نه فقط به ورزشکاران تبریک بگوییم، بلکه برای کاستن از بار مشکلاتشان گامی واقعی برداریم. شاید آنگاه بتوان گفت که این هفته، آغاز فصلی تازه برای ورزش و نشاط در کشور بوده است، نه تکرار وعدههای کهنه.
