این موضع فراتر از اظهارنظر شخصی، نشانه تهدید و تطمیع و نقض حاکمیت و از سویی شکست ترامپ در مقابل ملت مقاوم عراق است و ابعاد گستردهای دارد که به برخی اشاره میشود.
۱. مداخله مستقیم درحق تعیین سرنوشت: آنچه ترامپ انجام داده، دخالت صریح در امر داخلی یک کشور مستقل است. تعیین نخستوزیر عراق، حق ملت عراق و سازوکارهای قانونی و پارلمانی آن است. نه حق ترامپ و نه هیچ کشور دیگر. این رفتار، پرده از واقعیتی برمیدارد که سالهاست پنهان نمیشود؛ آمریکا دموکراسی را فقط تا جایی میپذیرد که نتیجه آن مطابق منافع استعماریاش باشد.
۲. منطق تهدید؛ زبان همیشگی استکبار: ترامپ بهصراحت عراق را تهدید میکند که در صورت انتخاب فردی «نامطلوب از نگاه واشنگتن»، از کمکهای آمریکا محروم خواهد شد. این منطق، همان دیپلماسی زور و «باجخواهی سیاسی» است که: استقلال را به اطاعت، کمک را به ابزار فشار، و حاکمیت را به گروگان منافع آمریکا تبدیل میکند؛ الگویی که در ایران، فلسطین، لبنان، سوریه و هر نقطهای که مقاومت شکلگرفته، تکرار شده است.
۳. هراس آمریکا از دولتِ مستقل و مقاوم: حمله ترامپ به آقای نوری المالکی، واکنش عصبی به یک نماد است: نماد دولتی که در برابر اشغال آمریکا ایستاد، خروج نیروهای آمریکایی را به مطالبه ملی تبدیل کرد و به محور مقاومت نزدیک بود؛ از منظر آمریکا، مشکل اصلی نه «کارآمدی» یا «فساد»، بلکه استقلال تصمیم سیاسی عراق است.
۴. اعتراف ناخواسته به شکست پروژه آمریکا در عراق: ترامپ با این سخنان، ناخواسته به یک حقیقت اعتراف میکند که آمریکا بدون تحمیل اراده خود، آیندهای برای عراق قائل نیست؛ این اعتراف، شکست پروژه «ملتسازی آمریکایی» را برملا میسازد؛ پروژهای که پس از اشغال ۲۰۰۳، جز ناامنی، شکاف اجتماعی، فساد ساختاری و وابستگی، دستاوردی برای عراق نداشت.
۵. از اشغال سخت تا جنگ نرم سیاسی: اگر اشغال نظامی عراق با شکست مواجه شد، امروز آمریکا همان هدف را با جنگ نرم سیاسی و رسانهای دنبال میکند؛ فشار علنی بر نخبگان سیاسی، تهدید اقتصادی و القای این گزاره که «عراق بدون آمریکا شانسی برای موفقیت ندارد». این همان «استعمار نو» است؛ استعمار بدون تانک، اما با توییت.
۶. آزمون بزرگ نخبگان عراقی: موضعگیری ترامپ، عراق را در برابر یک آزمون تاریخی قرار داده است یا پذیرش دیکته خارجی و بازتولید وابستگی، یا ایستادگی بر اصل حاکمیت، حتی با هزینه. نخبگان سیاسی عراق خوب میدانند که تجربه نشان داده است هر جا مقاومت شده، عزت و ثبات به دنبال آمده؛ و هر جا تسلیم، ناامنی و تحقیر به همراه داشته است.
رفتار ترامپ یادآور یک اصل بنیادین در منطق مقاومت است: مسئله اصلی آمریکا با عراق، «نامها» نیستند؛ مسئله، اراده مستقل ملتهاست. پاسخ به این مداخله در تقویت گفتمان حاکمیت، مقاومت و دولت مستقل نهفته است. آینده عراق در بغداد و اراده ملت آن رقم میخورد. واشنگتن نمیتواند و قدرت ندارد که اراده استعماری خود را بر ملت مستقل عراق تحمیل کند.
بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار با نخستوزیر عراق شیاع السودانی: عراق هر مقدار که آبادتر و همراه با امنیت بیشتر باشد به نفع جمهوری اسلامی ایران نیز خواهد بود. ۱۴۰۳/۱۰/۱۹
حضور نیروهای اشغالگر آمریکایی در عراق را غیرقانونی و برخلاف منافع مردم و دولت عراق است ……. قرائن و شواهد حاکی از تلاش آمریکاییها برای تثبیت و گسترش حضور خود در عراق است که باید در مقابل این اشغالگری با جدیت ایستاد. ۱۴۰۳/۱۰/۱۹ (وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً یَدْعُونَ إِلَی النَّارِ وَیَوْمَ الْقِیَامَةِ لَا یُنْصَرُونَ (٤١) وَأَتْبَعْنَاهُمْ فِی هَذِهِ الدُّنْیَا لَعْنَةً وَیَوْمَ الْقِیَامَةِ هُمْ مِنَ الْمَقْبُوحِینَ) آیه ۴۱ و ۴۲ سوره قصص
منبع: فارس
