شهروندان از وعدههای تکراری مسئولان خستهاند، هر بار خبر آغاز به کار کارخانه منتشر میشود، اما در عمل هیچ تغییر محسوسی در سطح شهر دیده نمیشود. این تناقض میان گفتار و عمل، نشانهای از عدم برنامهریزی و مدیریت شهری است؛ ضعفی که پیامدهای اجتماعی آن فراتر از گرد و غبار کوچههاست.
مشکلات فنی، کمبود تجهیزات و محدودیتهای مالی شاید بخشی از دلایل تأخیر باشند، اما پرسش اصلی این است: چرا مسئولان پیش از اعلامهای رسمی، زیرساختها و شرایط لازم را فراهم نکردهاند؟ وعدههای بدون پشتوانه نهتنها مشکلات را حل نمیکند، بلکه بیاعتمادی و نارضایتی عمومی را تشدید میسازد.
امروز مردم راور بیش از آسفالت، به عملگرایی نیاز دارند. آسفالتریزی تنها یک پروژه عمرانی نیست؛ نمادی است از توجه به کیفیت زندگی شهروندان و احترام به اعتماد آنان. اگر مدیریت شهری نتواند این وعده ساده را محقق کند، چگونه میتواند در برابر پروژههای بزرگتر و حیاتیتر پاسخگو باشد؟
در پایان ضمن تشکر از زحمات فراوان شهردار شهرمان مهندس رحیمیپور، همچنان در انتظار کارخانه آسفالت خواهیم نشست.
انتهای خبر/کمساری
