ویژگی دیگر، خودسازی اخلاقی است. انتظار، تمرین دائمی اصلاح خویشتن است؛ مراقبت از زبان، رفتار، نیت و روابط. جامعهای که در آن دروغ، بیعدالتی و بیمسئولیتی عادی شود، نمیتواند مدعی انتظار حقیقی باشد. منتظر، از خود آغاز میکند؛ از انصاف، صداقت، مسئولیتپذیری و احترام به دیگران.
امید فعال نیز از ارکان انتظار است. امید در این معنا، خوشبینی سادهلوحانه نیست؛ نیرویی است برای حرکت، برای ایستادگی در برابر یأس و بیتفاوتی. منتظر واقعی حتی در سختترین شرایط، چراغ امید را با کنش سازنده روشن نگه میدارد؛ با کار مفید، با اصلاح، با تلاش برای بهترشدن.
منتظران حقیقی همچنین مسئولیت اجتماعی دارند. انتظار، آنان را از انزوا بیرون میآورد و به متن جامعه میکشاند؛ به یاری مظلوم، به کاهش رنج دیگران، به تقویت همبستگی و عدالت. بیاعتنایی به سرنوشت جامعه، باروح انتظار سازگار نیست.
از سوی دیگر، صبر و پایداری نشانه بلوغ منتظر است. صبر در اینجا به معنای تحمل منفعلانه نیست، بلکه استقامت آگاهانه در مسیر درست است. منتظر واقعی میپذیرد که راههای بزرگ، زمان و مداومت میطلبد.
در نهایت، انتظار یعنی زیستن در جهت آینده موعود. یعنی هر روز، گامی کوچک اما واقعی در جهت حق، اخلاق و عدالت برداشتن. چنین انتظاری نه فقط وعدهای برای فردا، بلکه برنامهای برای امروز است؛ برنامهای که انسان را رشد میدهد و جامعه را بهسوی روشنایی نزدیکتر میکند.
منبع: ایسنا
