روایت شیرین از تلاش دو دختر نوجوان بمی
در میان همین روزها، دو دختر نوجوان کرمانی و البته از تبار شهرستان بم، با دقتی فراتر از سنشان، به چیزی فکر کردند که خیلیها از کنارش گذشته بودند: آیا راهی هست که تمیزی، به قیمت آسیب به انسان و طبیعت تمام نشود؟
آنها هنوز ۱۴ ساله بودند که به این سؤال جدی رسیدند. نسرین کدوری در گفتگو با خبرنگار ما میگوید که همانوقتها فهمیدند بسیاری از مواد شوینده موجود در بازار، ترکیبات اسیدی و شیمیایی مضری دارند؛ موادی که هم به محیطزیست آسیب میزند و هم به پوست و سلامت انسان و همین آگاهی، نقطه شروع یک تصمیم شد؛ تصمیمی که بهجای گلایه، به سمت ساختن رفت.
ایده، ساده اما جسورانه بود: ساخت شویندهای کاملاً طبیعی و ارگانیک؛ شویندهای که نه بوی تند داشته باشد، نه پوست را بسوزاند و نه ردّی از آسیب در طبیعت باقی بگذارد. آنها به جای آزمایشگاههای مجهز، از داشتههای بومیشان شروع کردند.
مسیر تلاش از دل یک شوینده
کدوری در خصوص مواد استفاده شده در ترکیب شویدهشان این چنین میگوید: جوششیرین، پوست پرتقال، خاکستر خرما، سرکه، آبلیمو و حتی هسته خرما، چیزهایی که برای خیلیها زباله بود اما برای ما تبدیل به ماده اولیه تولید شد. البته ما از تجربه بزرگترها هم استفاده کردیم، اینکه در گذشته از کدام مواد طبیعی برای شستشو استفاده میشده است.
در مسیر تلاش این دو دختر نوجوان باید گفت که همتیمی بودنشان فقط در کار خلاصه نمیشد؛ همسن بودند، همدل بودند و هدف مشترک داشتند. یک سال و نیم است که کنار هم ایستادهاند؛ آزمون و خطا کردهاند، ناامید شدهاند، دوباره ادامه دادهاند و به این باور رسیدهاند که میشود بدون تخریب، تمیز کرد.
مسیرشان از دل نگرانی برای مادرها و خانهها شروع شد، اما آرامآرام به یک دغدغه بزرگتر رسید: حفظ سلامت انسان و محیطزیست، حتی از دل یک شوینده ساده.
راستش در روزگاری که بسیاری از استعدادهای نوجوان، زیر سایه بیتوجهی و کمبود حمایت خاموش میشوند، دیدن نوجوانانی که بهجای انتظار، خودشان دست به کار میشوند، امید را زنده میکند. نوجوانانی که ثابت میکنند سن، مانع اندیشیدن و ساختن نیست. قصه این دو دختر، قصه تلاش، آگاهی و انتخاب مسیری متفاوت است؛ مسیری که از دل یک نگرانی ساده خانگی آغاز شد و به تولید یک محصول کاملاً طبیعی و بومی رسید.
همینجا در میانه گفتگوی تلفنیمان بود که نسرین مکث کرد و با اطمینان گفت: محصول تولید شده ما ترکیب جوششیرین، پوست پرتقال، خاکستر خرما، سرکه، آبلیمو و حتی هسته خرما است موادی که شاید ساده بهنظر برسد، اما با آزمون و خطا و تغییر فرمول، به پایه یک شوینده طبیعی تبدیل شدهاند.
او در ادامه گفتگو توضیح داد: این شوینده، کاربردهای متعددی دارد؛ از شستشوی سطوح گرفته تا نظافت عمومی، بدون آنکه آسیبی به پوست یا محیط اطراف وارد کند البته مسیرتلاش ما آسان نبوده است از رفتوآمدهای مکرر به آزمایشگاه گرفته تا تستهای پیدرپی و اصلاح مداوم ترکیب مواد مسیر سخت کاریمان بود.
وقتی «نمیشود»ها مانع نشد
بدون شک در هر مسیری همراهی و راهنماییها نقش مهمی دارد.
نسرین کدوری این نوجوان پژوهشگر از مدیر پژوهشسرای یاد کرد و گفت: کمکهای فکری و عملیشان او راه را برایمان هموارتر کرد و بالاخره موفق شدیم تا محصول از مرحله شهرستان عبور کرده، در سطح استانی پذیرفته شود و حالا دعوت به جشنوارههای پژوهشی کشوری شدهایم که البته همه اینها نتیجه همان پشتکار نوجوانانه است.
این نوجوان پژوهشگر در ادامه از سختیهای کارشان چنین میگوید: «نمیشود»، «این ترکیب جواب نمیدهد» یا «مواد طبیعی قدرت شویندگی ندارند» اینها چیزهایی بود که میشنیدیم اما باور داشتیم که میتوانیم.
او از اولین باری که نتیجه گرفتند اینگونه میگوید: پارسال بود. روزی که شوینده را تست کردیم و دیدیم که واقعاً کار میکند. لحظهای که سطوح تمیز شد، خوشحالیمان وصفنشدنی بود. همانجا، فاطمه همتیمیام را در آغوش گرفتم.
کدوری در ادامه عنوان کرد که فعلاً محصولشان وارد بازار نشده، اما در خانه استفاده میشود؛ مادرشان از همین شوینده طبیعی استفاده میکند و همین برای آنها دلگرمی بزرگی است. آنها معتقدند برای ورود به بازار، بیش از هر چیز به حمایت نیاز دارند؛ حمایت مالی، فراهمکردن بستر تولید و کمک برای عرضه محصول.
نسرین و فاطمه که وارد این مسیر شدهاند، حالا دانشآموز مقطع دبیرستان هستند و رشته تجربی را انتخاب کردهاند. آینده را روشن میبینند؛ هم برای خودشان و هم برای محصولی که ساختهاند. تصمیم دارند مسیر تولید را ادامه دهند، دانششان را افزایش دهند و ثابت کنند نوجوانان، اگر دیده شوند، میتوانند فراتر از سنشان اثرگذار باشند.
قصه این دو نوجوان، فقط قصه یک شوینده طبیعی نیست؛ روایت جسارت، آگاهی و باوری است که اگر حمایت شود، میتواند آیندهای سالمتر برای انسان و محیطزیست بسازد.
انتهای خبر/ پسند
